25 красавіка Магілёўская катэдра Найсвяцейшай Панны Марыі стала месцам, дзе неба асаблівым чынам наблізілася да зямлі. Урачыстае прыбыццё рэліквіяў і абраза святога Мікалая Цудатворцы, створанага Заслужаным мастаком Беларусі М. П. Кузьмічам, сабрала людзей розных веравызнанняў, традыцый і жыццёвых шляхоў. Усе яны стаялі побач — як браты і сёстры, аб’яднаныя адным жаданнем: сустрэць Божую ласку праз заступніцтва святога Мікалая.
Абраз, напісаны рукамі чалавека, які ўсё жыццё прысвяціў служэнню прыгажосці і духоўнасці, стаў для многіх нібы вокнам у нябесны свет. У позірку святога Мікалая — спакой, мудрасць і тая ціхая любоў, якая здольная растапіць нават самыя стомленыя сэрцы.
Катэдра дыхала малітвай. У вачах людзей — цішыня, здзіўленне, удзячнасць. Многія сведчылі, што адчувалі незвычайны супакой, нібы сам святы Мікалай прыйшоў, каб пакласці руку на плечы кожнаму, хто шукаў суцяшэння.
Літургію ўзначаліў Генеральны вікарый Мінска‑Магілёўскай архідыяцэзіі і адказны за Магілёўскі рэгіён біскуп Аляксандр Яшэўскі SDB. Разам з ім канцэлебраваў пробашч парафіі ксёндз Уладзімір Русак.
Перад гаміліяй біскуп Аляксандр звярнуўся да ўсіх прысутных — католікаў, праваслаўных, хрысціянаў іншых традыцый, гасцей — са словамі, якія адразу задалі тон усяму набажэнству. Гэта былі не проста словы, але малітоўнае запрашэнне, у якім адчувалася глыбокая павага да кожнага чалавека і яго духоўнай гісторыі: «Маліцеся так, як вы ўмееце. Рабіце знак крыжа так, як гэта было даручана вам у дзень вашага хросту».
Гэтыя словы прагучалі як напамін пра тое, што перад Богам няма «чужых» і «сваіх», няма падзелаў і межаў — ёсць толькі Яго дзеці, пазначаныя хростам, у якім кожны атрымаў свой шлях да святла.
Людзі розных традыцый і абрадаў стаялі побач, і кожны рабіў знак крыжа так, як яго вучылі ў дзяцінстве. І гэтая разнастайнасць не падзяляла — яна аб’ядноўвала. У святыні панавала не проста малітва — панавала братэрства, узаемная пашана і глыбокая хрысціянская еднасць.
Біскуп Аляксандр сардэчна прывітаў і падзякаваў усім, дзякуючы каму абраз і рэліквіі святога Мікалая сёння знаходзяцца ў Магілёве: арганізатарам, духавенству, дабрачынцам, тым, хто клапаціўся пра перавозку, суправаджэнне і падрыхтоўку ўрачыстасці. «Няхай Пан аддзячыць вам за вашу працу і адданасць», — адзначыў іерарх.
У гаміліі біскуп Аляксандр нагадаў словы Езуса, якія сталі ключом да разумення ўсяго гэтага дня:
«Я — брама. Калі хто ўвойдзе праз Мяне, будзе збаўлены… Я прыйшоў, каб вы мелі жыццё і мелі ў дастатку» (Ян 10, 9–10).
Гэтыя словы прагучалі ў катэдры як запрашэнне — адкрыць сэрца, дазволіць Хрысту ўвайсці, дазволіць Яму весці. Бо Ён — не далёкі кіраўнік, не абстрактны духоўны сімвал. Ён — Добры Пастыр, які ведае кожнага па імені, які ідзе перад сваімі авечкамі, які не пакідае ў хвіліны цемры.
У свеце, дзе шмат галасоў — гучных, агрэсіўных, супярэчлівых — голас Пастыра гучыць ціха, але ўпэўнена. Ён не прымушае, не маніпулюе, не крычыць. Ён кліча. І толькі сэрца, якое ўмее слухаць, здольнае распазнаць Яго.
У гэты дзень Касцёл ва ўсім свеце асаблівым чынам узносіць малітвы аб новых святарскіх і манаскіх пакліканнях.
«Гэта не проста традыцыя, але глыбокая патрэба Касцёла, які жыве дзякуючы тым, хто адгукаецца на голас Пастыра і аддае сваё жыццё служэнню Богу і людзям»,
— адзначыў біскуп Аляксандр.
Іерарх падкрэсліў, што пакліканні — гэта дар, які Пан працягвае даваць, але патрэбныя адкрытыя сэрцы, здольныя пачуць і адказаць. «Без пастыраў авечкі застаюцца без абароны. Без тых, хто вядзе да Хрыста, людзі губляюць шлях», — адзначыў пастыр.
Ён дадаў, што менавіта таму Касцёл сёння асабліва моліцца за моладзь, каб яна не баялася адкрыць сваё жыццё Богу і дазволіла Яму весці сябе шляхам служэння.
У гаміліі прагучала і тэма 40‑й гадавіны Чарнобыльскай катастрофы — трагедыі, якая глыбока закранула Беларусь і асабліва Магілёўшчыну. Біскуп нагадаў, што «радыяцыйныя воблакі прайшлі менавіта над гэтай зямлёй, пакінуўшы цяжкі след у жыцці людзей. Але разам з болем ёсць і знак надзеі: за 40 гадоў прырода пачала аднаўляцца, зямля дыхае нанова, лясы вяртаюць сваю сілу і жывёлы вяртаюцца».
«Гэтая трагедыя нагадвае нам, што чалавек — не ўсемагутны, што свет патрабуе далікатнасці і адказнасці», — падкрэсліў ён.
Іерарх адзначыў, што Бог не пакінуў свой народ нават у хвіліны трагедыі: Ён быў побач праз медыкаў, сем’і, якія прымалі перасяленцаў, і святароў, якія падтрымлівалі людзей духоўна.
Кульмінацыяй урачыстасці стала прыбыццё рэліквіяў святога Мікалая, біскупа Мір Лікійскіх — святога IV стагоддзя, вядомага сваёй міласэрнасцю і далікатнай увагай да людзей у патрэбе.
Іерарх нагадаў вядомую гісторыю пра тры мяшочкі золата, якія Мікалай таемна паклаў у акно беднай сям’і, каб уратаваць будучыню трох дачок.
«Гэта сімвал сапраўднай хрысціянскай міласэрнасці: рабіць дабро так, каб у цэнтры быў не я, а той, каму я дапамагаю»,
— сказаў ён.
У гаміліі прагучалі апавяданні пра цуды святога Мікалая: на моры, калі па яго малітве сціх шторм; падчас голаду, калі зерня хапіла ўсім; з дзіцем, якое ўпала ў кіпень і засталося жывым.
Былі прыведзены і сучасныя сведчанні: у Італіі хлопчык у коме прачнуўся пасля малітвы маці да святога Мікалая; у Венгрыі жанчына пасля навэнны атрымала працу, пра якую марыла;у Германіі сям’я ў крызісе атрымала нечаканую дапамогу; украінскі марак быў уратаваны падчас шторму ў Чорным моры.
«Гэтыя сведчанні паказваюць: святы Мікалай не забывае пра людзей і сёння. Ён прыходзіць туды, дзе яго клічуць з верай», — падкрэсліў іерарх.
Рэліквіі святога Мікалая будуць знаходзіцца ў Магілёўскай катэдры цягам усяго года. Гэта — вялікі дар і магчымасць для вернікаў каб прыходзіць маліцца перад рэліквіямі, прыводзіць дзяцей, старэйшых і хворых, прыносіць свае радасці і клопаты, выпрошваць ласкі для сем’яў і патрабуючых.
«Няхай гэтая святыня стане месцам, дзе сэрцы будуць аднаўляцца, дзе людзі будуць знаходзіць супакой, дзе Бог праз заступніцтва святога Мікалая будзе дакранацца да жыццяў»,
— сказаў пастыр.
Урачыстасць у Магілёве стала знакам таго, што святыя аб’ядноўваюць там, дзе людзі часта падзяляюцца. У катэдры побач стаялі католікі і праваслаўныя, людзі іншых хрысціянскіх традыцый, тыя, хто шукае Бога, і тыя, хто яшчэ толькі робіць першыя крокі да веры. Усе яны прыйшлі да святога Мікалая Цудатворцы — таго, каго любяць і шануюць ва ўсім хрысціянскім свеце.
І ў гэты дзень Магілёўская катэдра стала месцам, дзе Бог праз свайго святога ціха дакрануўся да сэрцаў, прынёсшы ім супакой, надзею і святло.
