12 жніўня вёска Дзеркаўшчына на Глыбоччыне (Віцебская дыяцэзія) сабрала юных католікаў з трох парафій, каб разам праславіць Бога, пазмагацца ў спаборніцтвах і адчуць сапраўднае братэрства.
Сёлетняя Парафіяда, якая ўжо восьмы раз аб’ядноўвае дзяцей і моладзь Віцебскай дыяцэзіі, прайшла пад дэвізам «Святы Францішак, вядзі нас да Хрыста!». Удзел у ёй прынялі каманды з Глыбокага, Германавічаў і гаспадары — дзеркаўшчынцы.
Супольнасць, якую не зламаць
Распачалося мерапрыемства святой Імшой, якую ўзначаліў біскуп Віцебскі Алег Буткевіч. У сваім прывітальным слове ардынарый падкрэсліў, што Парафіяда — гэта не проста гульні і конкурсы:
«Гэта вельмі важнае мерапрыемства, каб адчуць сяброўскае плячо бліжняга, адчуць дух каманды, адчуць прысутнасць Езуса сярод нас».
У гаміліі біскуп звярнуўся да вядомай прытчы пра пруты, якая найлепш перадае сэнс супольнага быцця. Адзін бацька папрасіў сваіх сыноў зламаць па аднаму пруціку — кожны лёгка справіўся з гэтым. А калі ён звязаў пруты разам, ніхто не змог разбурыць гэтай сувязі. «Вось гэта важна, — звярнуўся да ўдзельнікаў біскуп Алег. — Калі мы штосьці робім разам і звязвае нас у супольнасць, то нельга нас «зламаць». Таму Езус і кажа, што «дзе двое ці трое сабраліся ў імя Маё, там Я ёсць сярод іх». Езус ёсць тым, хто звязвае людзей і дазваляе ім быць разам, каб іх не зламаць».
Таленты без межаў
Пасля Эўхарыстыі ўдзельнікі перайшлі да творчай часткі, якая ў гэтым годзе была прысвечана святому Францішку Асізскаму. У катэгорыі «Тэатр» каманды прадставілі свае візітныя карткі. Дзеркаўшчынцы падзяліліся вопытам дзейнасці Францішканскага ордэна свецкіх у сваёй парафіі, глыбачане расказалі пра заснаванне і служэнне сясцёр францішканак Сям’і Марыі ў Глыбокім.
Асаблівым выпрабаваннем стала пантаміма «Бог ёсць Любоў!» — мастацтва без слоў, зразумелае кожнаму без перакладу. Юныя артысты паказалі, што сапраўдная вера не мае моўных бар’ераў. Завяршылася творчая частка сакральнымі спевамі «Праслаўлены будзь Пане» і «Каралева супакою».
Святы Францішак — сучасны герой
Цікавай і нечаканай стала канферэнцыя, якую прамовіў ксёндз Славамір Самковіч, пробашч з Пагошчы. Святар знайшоў асаблівы падыход да дзяцей і моладзі, пераклаўшы жыццё святога Францішка на зразумелую сучасную мову. Ён засяродзіў увагу на тэме любові і прабачэння — менавіта ў гэтым, па словах святара, заключаецца сэнс шляху святога Францішка да Бога.
«Не бойцеся цяжкасцей і выпрабаванняў у жыцці, — заахвоціў ксёндз Славамір. — Бо не адзін святы не нарадзіўся ідэальным і адразу святым. Усё ў вашых руках. Святымі не нараджаюцца, святымі становяцца».
Веды, творчасць і спорт
Праграма Парафіяды была насычанай і разнастайнай. Падчас конкурсу ведаў адны ўдзельнікі адказвалі на пытанні па Евангеллі паводле апостала Яна, іншыя спаборнічалі ў дасведчанасці пра жыццё святога Францішка Асізскага, а самыя таленавітыя малявалі яго ў служэнні.
Не абышлося і без спартыўных спаборніцтваў. З-за невялікай колькасці ўдзельнікаў было вырашана скараціць колькасць дысцыплін, але гэта не паменшыла запалу. Юныя спартсмены змагаліся ў настольным тэнісе і пляжным валейболе, паказваючы не толькі фізічную сілу, але і камандны дух.
Залатыя кубкі і сардэчная падзяка
Усе ўдзельнікі атрымалі ганаровыя граматы, а пераможцы ў катэгорыях — дыпломы і памятныя кубкі. У агульным заліку перамогу атрымала каманда з Глыбокага, якая ў падарунак атрымала сертыфікат на 1000 рублёў. Але галоўнай узнагародай для ўсіх сталі новыя знаёмствы і радасць супольнай справы.
На заканчэнне арганізатар парафіяды ксёндз канонік Валерый Орсік шчыра падзякаваў усім, хто далучыўся да падрыхтоўкі і правядзення свята.
Словы ўдзячнасці гучалі ў адрас парафіян за малітоўную падтрымку і ўпрыгожванне святыні, гаспадынь — за смачныя пасілкі, аніматараў — за арганізацыю спаборніцтваў, духоўных асоб — за падрыхтоўку канкурсантаў.
І, канешне, самім удзельнікам — за прысутнасць, дух сяброўства, падтрымку і актыўны ўдзел.
Завяршыўся дзень адарацыяй Найсвяцейшага Сакраманта — удзельнікі падзякавалі Езусу за гэты прыгожы дзень са святым Францішкам, за новыя знаёмствы і спаборніцтвы, за дух каманды. Крыху стомленыя, але з радасцю і новымі эмоцыямі, яны раз’ехаліся па хатах, каб праз год зноў сустрэцца на Парафіядзе — ужо дзявятай па ліку.
