30 кастрычніка салезіяне Беларусі сабраліся на дзень духоўнага засяроджання, каб у супольнай малітве ўзгадаць сваіх памерлых субратоў, падзякаваць Богу за іх жыццё і служэнне, а таксама задумацца над уласным пакліканнем і адказнасцю за давераную ім місію.
Сёлета месцам малітоўнай сустрэчы стала Ліда — горад, дзе пахаваны ксёндз Юзаф Буяр SDB, які загінуў у гады Другой сусветнай вайны. Менавіта тут салезіяне сабраліся, каб ушанаваць памяць сваіх папярэднікаў, якія прысвяцілі жыццё служэнню Богу, Касцёлу і моладзі.
Дзень духоўнага засяроджання распачаўся супольнай малітвай на могілках каля месца пахавання ксяндза Юзафа Буяра SDB. Гэта стала асаблівым момантам удзячнасці за тых, хто сваёй вернасцю пакліканню і самаахвярным служэннем пакінуў важны след у гісторыі салезіянскай прысутнасці на беларускай зямлі.
Перад пачаткам святой Імшы дыякан Міхаіл Вішнеўскі SDB зачытаў імёны ўсіх памерлых салезіянаў, якія ў розныя часы неслі сваё служэнне на тэрыторыі Беларусі. Узгадванне кожнага з іх стала выразам памяці і духоўнай еднасці, якая не заканчваецца разам з зямным жыццём.
Цэнтральнай падзеяй сустрэчы стала святая Імша, якую ўзначаліў ксёндз Алег Каралёў SDB. З гаміліяй да сабратоў звярнуўся ксёндз Артур Ляшнеўскі SDB.
У сваім разважанні святар засяродзіў увагу на асаблівай адказнасці, якую нясе кожны, хто прыняў святарскае пакліканне. Ён падкрэсліў, што смерць святара прымушае па-асабліваму задумацца над тым, як было пражыта яго жыццё і наколькі верна ён распараджаўся даверанымі яму Божымі дарамі. Звяртаючыся да евангельскай прыпавесці пра эканома, прапаведнік нагадаў, што кожнаму давядзецца даць справаздачу за сваё служэнне.
Асаблівым прыкладам такой вернасці, паводле ксяндза Артура, з'яўляюцца памерлыя салезіяне — ксёндз Ян Такарскі SDB і ксёндз Юзаф Буяр SDB. Яны не шукалі для сябе больш выгадных ці бяспечных умоў, але мужна і аддана выконвалі сваё святарскае служэнне нават тады, калі гэта было звязана з небяспекай для ўласнага жыцця. Іх жыццё стала сведчаннем таго, што сапраўднае пакліканне вымяраецца не камфортам, а вернасцю Богу і людзям.
Звяртаючыся да сабратоў, прапаведнік нагадаў вядомае лацінскае выслоўе Memento mori — «Памятай пра смерць». Гэтыя словы, як падкрэсліў святар, павінны быць не прычынай страху, але заклікам да свядомага і адказнага жыцця.
Кожны дзень варта пражываць так, нібы ён можа стаць апошнім: з поўнай адданасцю цэлебраваць святую Імшу, з увагай і міласэрнасцю спавядаць, быць побач з моладдзю ў араторыі, не адкладаць дабро на заўтра і не шкадаваць сябе ў служэнні. Каб у момант сустрэчы з Богам кожны мог з чыстым сумленнем даць справаздачу за даверанае яму пакліканне.
Такім чынам, дзень памяці памерлых субратоў стаў для салезіянаў не толькі нагодай узгадаць мінулае, але і магчымасцю па-новаму паглядзець на ўласнае жыццё і місію. Прыклад тых, хто прайшоў свой зямны шлях раней, нагадвае, што вернасць пакліканню складаецца са штодзённых рашэнняў, канкрэтных учынкаў любові і гатоўнасці служыць да канца.
Завяршылася сустрэча супольным абедам, падчас якога субраты мелі магчымасць працягнуць братэрскія размовы і пабыць разам.
Памяць пра памерлых салезіянаў застаецца не толькі часткай гісторыі Кангрэгацыі, але і жывым сведчаннем вернасці, якое натхняе наступныя пакаленні працягваць справу святога Яна Боско.
